ՎիլյամՍարոյան «Ծիծաղը»

ՎիլյամՍարոյանի «Ծիծաղը» կարդում էի առաջին անգամՇատ հուզիչ պատմություն էրմտածելու տեղիք է տալիսԻնձ մոտ մի քանի հակասական մտքեր և զգացումներ առաջացանՏղան տասը տարեկան էրնա դեռ փոքր էր՝ կյանքի շատ դասեր հասկանալու համար,սակայնուսուցչուհին իր պատժով մեծացրեց երեխային ժամանակից շուտՏղան հավանում էր  նոր ուսուցչուհուն և ցանկանում էր ընկերանալ նրա հետհասկանալ նրա տխրության պատճառըսակայն կյանքում միշտ էլ  պատահում էոր ցանկանում ես անել մի բանստացվում է լրիվ ուրիշ բանՏղան չէր ցանկացել ծիծաղել ուսուցչուհու վրադա ստացվել էր պահի ազդեցության տակիսկ պատժի իմաստը նա չէր կարողանում հասկանալչէր հասկանումթե ինչու պետք է ծիծաղի։ Նա ավելի շատ ուզում էր լացել այդ պահինպատրաստ էր անգամ դիմանալ մտրակի ցավինբայց չծիծաղերԿարծում եմ՝ հոգեպես նույնպես նեղված էր․ ընկերներն ուրախ խաղալով և կատակելով գնում էին տունիսկ նա պիտի մնար դասերից հետո և անիմաստ ծիծաղեր:

Իսկ երբ սկսեց ծիծաղելայնպիսի բաների վրա, որոնք իրականում լացելու էինծիծաղել ուսուցչուհու համարտեսավ ուսուցչուհու արցունքներն ու  անկախ իրենից սկսեց լացելԻրականում ուսուցչուհին էլ տխուր էրմիայնակ և ցանկանում էր հասկացնել դա տղային:

Ամեն դեպքում տղան ժամանակից շուտ մեծացավ և սկսեց այլ աչքերով նայել աշխարհին, երևույթներին: